Leyton Orient - Carlisle United 0-3

Na de vroege aftrap aan White Hart Lane hadden we de tijd om richting Leyton Orient te gaan. We wisten dat het onmogelijk was om de hele wedstrijd te zien, omdat we nog een aardg stuk met de metro moesten reizen. Een half uur voor het einde van de wedstrijd kwamen we aan bij het stadion. Toch maar is kijken of er een mogelijkheid is om nog wat minuten van de wedstrijd mee te pikken. Op zich moet dit mogelijk zijn omdat de thuisploeg vlak na rust al op een hopeloze 0-3 achterstand stond. Dit was mede te danken aan een vroege rode kaart.

Bij Leyton Orient speelt Paul Terry. Inderdaad de broer van Engels international en aanvoerder John Terry. Het staat buiten kijf dat John de meest getalenteerde van de twee is, maar Paul doet het verdienstelijke bij het kleine Leyton. Hij is de rots in de branding centraal achterin.

Om 15 uur was de aftrap tussen Leyton Orient en Carlisle United in de League One. Leyton is een middenmoter en Carlisle doet dit jaar, met een tweede plek, volop mee voor promotie naar de Championship. Een kwartier voor tijd liep het stadion leeg. Dit gaf ons de kans om nog een deel van het duel te bekijken. We kwamen binnen op de nieuwe hoofdtribune. Een stalenconstructie die weinig indruk maakt. Als je naar de overkant van het veld kijkt ziet het er een stuk beter uit. Een ouderwetse tribune siert het uitzicht.

De wedstrijd was eigenlijk niet interessant meer. Er gebeurde weinig. Leyton was onmachtig en Carlisle vond het wel prima. Freewheelend werd de wedstrijd uitgespeeld. Wij waren blij dat we het stadion nog in mochten en bleven na de wedstrijd nog even genieten van het stadion en de vloekende Leyton supporters. Na de wedstrijd de pub maar weer in, want Engelse tradities mag je niet zomaar verbreken!